Een vraag laat ons niet los, omdat ons leven ermee gemoeid is: hoe verder? Er gebeurt zoveel. Hartverwarmend en hartverscheurend, met alle variaties daar tussen. In het rumoer van de tijd oefent de kerk zich. Gehoord het Evangelie, in een bepaald ritme. Ook dat van de Stille Week. Het is een vorm van dagen tellen op de wijze van Psalm 90: ‘Leer ons zo onze dagen tellen dat wijsheid ons hart vervult’ (12).

‘Stille Week’ is een merkwaardige aanduiding. Ik ga bij Willem Barnard in de leer. In zijn inspirerende boek Stille Omgang schrijft hij: ‘Wij hebben de neiging het gebrek aan rust en inkeer te verwijten aan onze tijd, onze wereld. Vroeger was er dan zo veel meer aandacht voor het geloof. Heel de samenleving cirkelde om zo’n Paasviering, het was de naaf van het tijdsbesef. En kom daar nu eens om’. Ook hier geldt de nuchtere wijsheid van Prediker: denk toch niet dat het vroeger beter was dan nu (7:10).

Wie het Evangelie aandachtig leest, zich verdiept in de kruisweg van Jezus, ontdekt dat het tumult, de razernij de boventoon voert. Nog eens Barnard: ‘De enige die ‘stil’ is in dat evangelieverhaal is Jezus zelf. Hij zwijgt en geeft geen antwoord. Maar om hem heen kolkt het, de dingen komen in een stroomversnelling, als de afloop van vele wateren, zegt de tale Kanaäns’. Het is niet stil, tenzij in en vanwege die Ene, die als een lam ter slachting wordt geleid en als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zijn mond niet open doet (Jes. 53:7). Die stilte kan aanstekelijk werken. Inge Lievaart schreef een gedicht over het geheimenis van de verzoening. Sinds de gewelddadige dood van Abel roept zoveel vergoten bloed vanaf de aarde hemelwaarts (Gen. 4:10). Het offer van Christus heeft een andere zeggingskracht: Maar bloed roept van de aarde / dat sterker spreekt dan dat: / uit kracht van offerwaarde. // Het doet de aanklacht zwijgen, / alles wordt wit en stil: / door niets meer stuk te krijgen / vrede om Christus’ wil.

Deze Ene, de Levende, verschijnt in ons midden (Joh. 20:19). Hoe dan? Vanouds is gezegd en gezongen: door zijn Woord en Geest. Er is een maaltijd tot zijn gedachtenis (1 Kor. 111: 24-25). ‘Gedenken is: datgene wat in het verleden is geschied, heden zo present stellen, dat het toekomst opent’ (Dirk Monshouwer).

In en door de tekenen werd Hij herkend (Luc. 24:31). Met het oog op die verstilde avond, die eenvoudige viering op de Witte Donderdag, schreef Marijke Bleij een gedicht, een lied: Met Hem in ons midden die de Meester is, / eten wij de maaltijd der verrijzenis, - / uit de zee van doden, slavernij en noden: / ongezuurde broden der gedachtenis. // Van Hem in ons midden / gaat het leven uit: / woorden om te bidden, liefde voor de bruid, / wijsheid uit de dagen van tweemaal vijf plagen, / ’t groen van welbehagen in het bittere kruis.

De woorden zinspelen op het Pascha, gevierd door het geknechte volk Israël, uitgeleid op weg naar het beloofde land. ‘Het heil is uit de Joden’ (Joh. 4:22), opdat het wereldwijd geloofd en geleefd zal worden. Het diepste geheim van de verkiezing is immers niet dat deze is ten koste van anderen, maar ten gunste van allen (Gen. 12:1-3).

Pilatus heeft het niet beseft, maar zijn woorden ‘Zie de mens’ (Joh. 19:5) hebben een profetische lading. Dat wil zeggen: hierin klinkt door wat van Godswege geldt. Deze Ene is de vertegenwoordiger, de representant van allen. Hij vertegenwoordigt God bij de mensen, de mensen bij God. Het profetische is ook niet zonder het priesterlijke en het konkinklijke. Ik noem nog eens woorden van Inge Lievaart. Haar gedicht Onze Representant mondt uit in: Dit diepste geheim: / dat hij dit wilde / staan waar onze schaduw viel / gaan in het buitenste duister / geen mens meer / godverlaten / een eeuwigheid lang - / en door zoveel overgave / onze slagschaduw delgde / het duister deed vluchten - // het licht van de morgen / lacht: / zie de mens.

Het licht van de morgen verwijst naar het licht van de Dag waarop geen nacht zal volgen. Bij het opgaan van de zon (Marcus 16:2) gingen vrouwen op weg naar het graf. Met vrees en beven werd de belijdenis geboren: voortaan kan het nooit en nergens meer voorgoed nacht blijven. Huub Oosterhuis verwoordde dat in een lied, dat nogal bekend geworden is:

Een grapje is zelden onschuldig. Soms kan het mensen schofferen tot op het bot. Ik lees een kort bericht in de krant, gepromoveerd tot voorpaginanieuws. De burgemeester van een dorpje in Zuid-Italië heeft de inwoners gemaand voorlopig niet dood te gaan. De eigen begraafplaats is namelijk nog niet gereed en ruzie met het naburige dorp maakt het ook uiterst moeilijk mensen daar ter aarde te bestellen.

Ik stel mij voor dat ik daar woon en dat mijn kind verongelukt of mijn echtgenote heengaat. In die dagen van diepe rouw en ook daarna wil ik de burgemeester voorlopig niet ontmoeten.De dood is veel te erg, te ernstig om er een grapje mee te maken. Dat doen alleen maar mensen die deze duistere macht nooit echt in de ogen hebben gezien. Ik weet dat velen te goeder trouw over een ‘zachte’ of ‘milde’ dood spreken, wanneer het leven vrijwel uitsluitend lijden is geworden. Wie het voorgaande proces van ontluistering verdisconteert, blijft grote moeite houden met vriendelijke taal.

Dagelijks hechten zich beelden op mijn netvlies, die ik moeilijk kwijt raak. Op een vroege zondagmorgen, onderweg naar mijn kleine gemeente, zag ik een eend op de middenstrook van de autoweg. Het beest stond bij z’n partner, die kennelijk kort tevoren doodgereden was. Is het overdreven om daarover verdriet te hebben? Ander voorbeeld, een foto in de krant: een kind in doodsangst, op de vlucht voor het dodelijk geweld in Syrië. In en door één kind wordt de hele grotemensenwereld aan de schandpaal genageld. Dit alles nemen, dragen we mee, ook bij het luisteren naar het Evangelie, het zingen van de liederen.

We zullen de dood en alles wat daarbij hoort, niet overschreeuwen. Dan lijken we op mensen, die hun diepste gevoelens onderdrukken en krampachtig fluiten in het donker. Ik denk aan de ietwat crue woorden van professor Gerard Rothuizen (1926-1988): ‘Zowel de schijtlaars als de rebel zijn mij in het aangezicht van de dood liever dan de berusters en de versierders’. In dat verband haalt deze dominee, docent en vooral ook: dichter de woorden aan van een Engelse dichter, Dylon Thomas: ‘Do not go gentle into that good night…/ Rage, rage against the dying of the light’. Vrij vertaald: ga niet als een heer die schijnbaar goede nacht in, maar ga te keer tegen het doven van het licht.

Het woordje ‘protest’ heeft ten principale een positieve spits. We mogen getuigen – testis is getuige in het Latijn – voor (pro!) iets, iemand. Voor de Levende, die ook alle leed doorleden heeft en het meedraagt in zijn opstanding. Dat is een ontzagwekkende gewaarwording. De eerste reactie is dan ook grote vrees. Daarvan getuigt Marcus 16 overduidelijk. Van die vrees zijn we voorlopig niet bekomen. Die blijft, hoe dan ook, door ons heen spoken. Daarom klinkt de lofzang getemperd, maar het geluid is niet onzeker: de Gekruisigde is de Opgewekte! Niets, niemand kan ons scheiden van de liefde van God, verankerd in deze Ene (Rom. 8:38-39), die voor allen is gekomen en uiteindelijk komt ‘opdat God zij alles in allen’ (1 Kor. 15:28).

Een verhaal vanwege Pasen. Echt gebeurd. Het gaat om onze Heidi en het speelde zich af in augustus 1995. Ik schrijf het op en geef het door omdat het – op de wijze van een gelijkenis - duidelijk maakt dat en waarom de dood het einde niet is. Indertijd verscheen dit verhaal in een boekje: Luisteren met het hart.

Ze ging met de nachttrein naar Milaan. Met een deftig woord heet dat een couchette. Een spannend avontuur voor een meisje van negentien jaar. Misschien nog spannender voor de ouders, die haar uitzwaaien en achterblijven. Wie negentien is, geldt als volwassen. Die vrijheid is een mens van harte gegund, maar de wereld is groot en onberekenbaar. Allerlei lieden nemen de vrijheid om anderen tekort te doen. Hoe dat ook zij: zo’n tocht door de nacht, door onbekend gebied, waar je heg noch stek weet, is iets heel bijzonders. Je zit met een aantal mensen, die net als jij bepakt en bezakt zijn, in een coupé. Door een slimme constructie worden de banken omgebouwd tot slaapplaatsen: kleine kribben, waar je met horten en stoten in slaap hoopt te vallen. Ook de volgende morgen is het behelpen om alles weer in dagtoestand te krijgen. Het is passen en meten, samen organiseren om fris en toegerust de reis voort te zetten.

Die couchette was voor het meisje een noodmaatregel. Ze zou met een busje gaan, samen met een stel vrienden. De reis was zorgvuldig voorbereid, maar op het laatste moment kwam er een kink in de kabel . De opa van het meisje stierf, net een dag voor het geplande vertrek naar Italië. De vrienden deelden het verdriet met elkaar op een wijze, waar anderen, ouderen, een voorbeeld aan kunnen nemen. Ondanks alles en in goed overleg met elkaar besloten ze toch te gaan. Van hun studietoelage en vooral van hun vakantiegeld, verdiend door allerlei baantjes, legden zij botje bij botje, kochten een treinkaartje voor hun vriendin Heidi. Zij vond een en ander teveel van het goede, maar zij moest verder niet zeuren. Zonder haar zou de vakantie niet fijn zijn. Na de begrafenis van opa kon zij met de nachttrein naar Milaan, waar ze haar zouden opwachten in het station: onder de klok in de centrale hal. In dat vertrouwen ging het meisje op reis. Ook de ouders hadden er vrede mee. Al het onbekende en onzekere stond in de schaduw van de hartelijke toezegging: wij wachten daar en dan op jou, zeker weten!

Ik weet dat de dood geen vakantiereis is. Wèl een spannend avontuur, een tocht door onbekend gebied, waarbij de plaats van bestemming je vreemd is. In de loop van de eeuwen hebben mensen al het mogelijke – en zelfs meer dan dat – gedaan om allerlei zekeringen in te bouwen. Oude en nieuwe godsdiensten rieken handen vol aan om het doodsgebied door te komen en mensen, hoe dan ook, een thuiskomst te bereiden. De wereld rondom het Nieuwe Testament – om ons tot dat gedeelte van de Bijbel te beperken – kende talloze verhalen en voorstellingen om mensen een goede reis te wensen en te verzekeren. Tegen deze achtergrond is het opvallend hoe sober de Bijbel is. Over de ‘tussentoestand’ wordt nauwelijks gesproken, laat staan gespeculeerd. Het weinige dat gezegd wordt, mag genoeg zijn. Wie in geloof heengaat, valt niet in een bodemloze put, geraakt niet in niemandsland, in nergenshuizen, maar ontslaapt in Christus. De dood is een vorm van slapen, geborgen in Zijn hoede, wachtend op Zijn grote morgen, waarop geen nacht zal volgen. Met de woorden van een dichter, Geert Boogaard (1908-1990): Kreeg doodgaan niet een nieuwe naam? / Het werd ontslapen in de Heer. / Dat lees en spel ik telkens weer. / Het wil niet meer bij mij vandaan.

De overeenkomst met dat meisje in de couchette gaat nog verder, spitst zich toe op de aankomst: er wordt op ons gewacht! Hoe het onderweg zal zijn, hoe de toekomst, de plaats van bestemming er precies uit ziet, weten we niet. Deze vrolijke wetenschap is ons genoeg en verdrijft de vrees: de Heer, wiens eigendom we mogen zijn in leven en in dood, wacht op ons, brengt ons voorgoed thuis. In dat vertrouwen kunnen we elkaar loslaten, laten gaan, heengaan naar Hem. Nog eens met de woorden van dichters, die dichter bij het geheim brengen. Psalm 4, de avondpsalm, eindigt met de onvergetelijke woorden: In vrede kan ik mij te ruste begeven en aanstonds inslapen, want Gij alleen, o Here, doet mij veilig wonen. Deze Psalm is berijmd door Klaas Heeroma ( met de naam waar onder hij schreef: Muus Jacobse), die ook een lied schreef bij het verhaal van Jairus’ dochtertje, door Jezus aan de dood ontrukt: Slapen is niet tot de dood, / slapen is wachten op U, / want als uw stem tot ons spreekt, / zien wij en kennen wij U (Gezang 52).

Deze uitgave van ‘Het Gemeenteblaadje’ verschijnt eerder dan te doen gebruikelijk. We willen dit blad graag ter lezing geven, samen met het Paasnummer van de Elisabetbode. Dat bespaart de vele vrijwillig(st)ers die betrokken zijn bij de voorbereiding en verspreiding van een en ander extra werk. We zijn overigens dankbaar dat we in onze kleine gemeente zo’n prima verzorgd kerkblad kunnen aanreiken.

De Paastijd is altijd heel bijzonder, met name de Stille Week. Op de avond van de Goede Vrijdag vieren we het Heilig Avondmaal. Op de Paasmorgen is er – zoals ook in het vorige nummer al vermeld werd – geen aparte kindernevendienst omdat we met de groten en de kleinen deze hoogtijdag vieren. Er is weer een groepje dat met veel vreugde een aantal liederen instudeert met het oog op deze Paasdienst.

Op 15 april hoopt als gastvoorganger de heer E. Fokkema voor te gaan. De Bijbelgedeelten voor de daarop volgende zondagen zijn: zondag 22 april Johannes 21:15-25; zondag 29 april Johannes 10:1-11; zondag 6 mei Johannes 14:1-14. Op zondag 13 mei hoopt Ds G.A. Cnossen uit Zwolle voor te gaan.

Op 8 maart jl. overleed in de ouderdom van 92 jaar Hendrik Hanekamp, Grapendaalseweg 5. Hij heeft zijn leven lang hard gewerkt, met grote trouw aan zijn naaste kring, met liefde voor alles wat is en leeft. Hij kende vrijwel ieder vierkante meter van het gebied in Beneden-Welsum, waar hij geboren en getogen is. Toen alles groter moest worden in en om het boerenbedrijf liet hij zich omscholen werd hij bouwvakker in Apeldoorn. Ook een zwaar en slijtend beroep. Zijn vrouw, die hij met zoveel liefde verzorgde, overleed in de zomer van 2009. De naaste kring van zijn kinderen en kleinkinderen heeft vorstelijk voor vader, opa gezorgd. Er ging geen dag voorbij of er was iemand. Hij was er dankbaar voor. Hanekamp is korte tijd ziek geweest. Hij overleed in het ziekenhuis in Deventer. In de dienst ten afscheid, op woensdag 14 maart in crematorium Steenbrugge in Deventer, lazen we de woorden van Psalm 90: ‘Bevestig Gij werk onzer handen over ons, ja het werk onzer handen, bevestig dat’.

We kregen ook het bericht dat mevrouw Jannie van Heerde uit Twello is overleden. Indertijd kwam zij trouw, samen met haar man, naar Welsum om de zondagse dienst bij te wonen. De afscheidsdienst was op 9 maart in Twello, waarna de teraardebestelling ook daar plaats vond.

Onlangs werden mevrouw Mineke Hassink (Zijlweg) en mevrouw Ine de Graaf (Het Duivenslag) opnieuw opgenomen voor een ernstige operatie in het Sophia- ziekenhuis in Zwolle. Beiden zijn inmiddels weer thuis. In Olst waren de heer en mevrouw Broekhuis, Wethouder Boerkampweg 22, aangewezen op medische hulp. Dat geldt ook mevrouw G. Bosch-Hakken, Dingshofweg 9, evenals de heer G. Huiskamp (Erveweg) en de familie Huiskamp (Kloosterhoekweg). Mevrouw G. Fuit-Bosch is in de Boskamp in Epe, evenals de heer H.de Graaf. Mevrouw N. Fiets-Biesheuvel is in Zorgcentrum Corel (Deventer); mevrouw J. van Dijk-van Orden en mevrouw G. Blankespoor-Albers zijn in Het Averbergen in Olst.

Op 21 maart was het 50 jaar geleden dat de heer en mevrouw Kruitbosch-Beumer, Kloosterhoekweg 3, 50 jaar getrouwd zijn. Van harte geluk gewenst met deze hoogtijdag.

We besluiten dit winterseizoen 2011 / 2012. Het was goed elkaar op deze wijzen (Bijbelgespreksgroep en Jongerenkring) te ontmoeten. Met de Jongerenkring is er een laatste bijeenkomst bij ons thuis - Maria Stuartstraat 7b, Apeldoorn – op maandag 16 april om 19.30 uur.

Kees van Baardewijk woont in Apeldoorn. Hij schrijft verhalen en gedichten. Ik geef een stukje van hem door: ‘Emmaüsgangers van nu’:

Een vriendelijke groet voor u allen,

G.W.Marchal

Bij pastorale hulp kunt u contact opnemen met onze predikant dominee G.W. Marchal, telefoonnummer 055-5791192 of één van de kerkenraadsleden.

Elke eerste zondag van de maand is er na de dienst gelegenheid om gezamenlijk koffie te drinken en elkaar te ontmoeten in ’t Gebouw.

U wordt op deze zondagen van harte uitgenodigd!

Hallo allemaal,

Hebben jullie het ook gemerkt, het is alweer lente! Dat betekent dat Rock Solid kamp er weer aan komt! Dit keer op 28 en 29 April 2012! Heb jij je al aangemeld?

Zaterdagochtend om 9 uur word je verwacht bij de kerk in Veessen en gaan
we met zijn allen een dagje naar Walibi! Daarna gaan we nog van allerlei leuke
dingen doen en blijven we slapen in Veessen! Zondag willen we met zijn allen om
half 3 afsluiten met een Rock Solid dienst in Veessen!

Samen met iedereen uit de kerk van Welsum en Veessen en alle ouders en andere bekenden!

We zien jullie op kamp! Ben je nog te jong of te oud voor Rock Solid kamp dan zien we je natuurlijk bij de afsluitingsdienst!!

De volgende Rock Solid avonden zijn op 28 maart 2012 en 11 april 2012!

Groetjes,
Michelle, Janina en Cobi

Iedereen is van harte uitgenodigd om de diensten bij te wonen. De zondagmorgen diensten beginnen om 10.00 uur.

De bloemengroet van de maand maart 2012 zijn gegaan naar:

04-03-2012: mevrouw N. Krommendijk - 85 jaar

de heer H. de Graaf - groet van de gemeente

11-03-2012: mevrouw B. van Voorst-Jalink - 85 jaar

mevrouw G. Gorselink-Bosch - 91 jaar

18-03-2012: de heer A. Huiskamp - 86 jaar

mevrouw Huiskamp-Alberts - ziek thuis

25-03-2012: mevrouw J. Wassink - 81 jaar

de heer en mevrouw Kruitbosch-Beumer - 50 jaar getrouwd

mevrouw I. de Graaf- te Weeghel - ziekenhuis

Willen de volgende dames in de maand april 2012 schoonmaken?

- Mevrouw G. Vos – Gruttostraat 15, Epe

- Mevrouw L. Stegeman – Wethouder Heeringstraat 8, Oene

- Mevrouw W. Loonstra – Het Duivenslag 5, Oene

- Mevrouw J. Brouwer – Molenweg 23, Terwolde

Willen de dames die de kerk en/of ’t Gebouw schoonmaken de werkzaamheden die zijn gedaan, opschrijven in het schrift dat op de consistorietafel ligt.

Dit is makkelijk voor de schoonmaakgroep van de volgende maand.

Alvast hartelijk dank voor uw medewerking!